Un pouco de rabia

Hoxe tralo exame de Historia de España, volvendo a casa, fixeime e pensei nalgunhas cousas.
Para empezar fixeime na pouca atención aos nenos.¿Ninguén pensou de verdade en cubrir os parques nunca? Eu creo que co clima típico en Galiza, en outono e inverno chove bastante polo que non estaría mal se puxeran os parques cubertos para candp choiva xa que, se chove os parques mollanse e os nenos non poden utilizalos, e aqui en Galiza coa choiva intermitente nalgún mes e un verdadeiro fastidio para os nenos.
Podería poñer como exemplo os parques de Noruega, alí a maioría dos parques estan cubertos para que os nenos poidan seguir xogando.Iso si é preocuparse polos nenos.
Outro caso é nos adolescentes, neste caso a atención a eles é mínima. Por exemplo cando os veciños queixanse dos botellóns, os dirixentes municipais non fan máis que cambiar o lugar do botellón. e eu preguntome por que será que o botellón é tan famoso? Principalmente porque custache o mesmo ou aínda menos que entrar nunha discoteca e pedir unha consumición, socializaste mellor ca nun bar, xa que non tes que falar educadamente e podes facer algunha burrada e te divirtes porque aínda que o alcohol lle sentara mal a alguén, ó final pasouno ben. Coidado e preocupación polo adolescentes nula,incluso nalgúns casos somos tratados coma delincuentes.

Non so pensei na sociedade. Ao ver unha monte ao lonxe recordei a clase de xeografía, e recordei a vexetación autóctona de Galiza (hayas, robles, encinas,...) é dicir unha vexetación atlántica, sen embargo, eu non vexo nada diso, sempre que paso por algun bosque nalgunha viaxe por unha competición en Galiza vexo sempre o mesmo, eucaliptos,eucaliptos e.... máis eucaliptos. É moi vergoñento que a pouca vexetación autóctona coñecida sexa as das Fragas do Eume, e iso que inclusive alí hai eucaliptos.
 Unha noticia recente foi a instalación das depuradoras para as rías; e ben que lles facía falta. Supoño que máis de algún dos que vive en Ferrol (sobre todo os que viven en Caranza coma eu) oleu o "perfume" que desprende a ría, unha pestilencia magna, un fedor insoportable que non hai quen o ature.
Pois ben impresionoume moito a noticia, sobre todo porque as obras son xusto diante da miña casa (por certo non deixan case sacar o coche) e aos obreiros víaselles traballar cada dous semanas, pero de repente empezaron a traballar coma tolos. Ó final descubrín porque empezaron a traballar rapido e é porque Freixo vai vir a inauguras o auditorio, o cal esta xusto en frente das obras. Pero, tamén descubrín porque deulles por construír agora as depuradoras e non o fixeron xa hai catro décadas; a resposta tiña que ver con diñeiro seguramente, e así foi, empezaronnas a construír porque se non o facían a Unión Europea multaríalles.
Vaia panda de porcos avariciosos.
Por último gustaríame destacar a desvantaxe do campesinado galego fronte aos latifundios do resto de España e as economías agrarias do resto de Europa. Os campesiños galegos e os seus minifundios no teñen posibilidades. Que adolescente quere ser de maior agricultor ou ganadeiro? Ningún!!!!
E non é moi difícil nin de crer nin de explicar, quen quere un traballo no cal traballas coma un can e os teus ingresos son mínimos? Sobre todo agora na nosa situación....

Definitivamente eu creo que a Galiza, os dirixentes a teñen no punto de mira. De onde sacan madeira? De Galiza. Onde hai "acento cerrado" e "pailáns"? En Galiza. De onde ven a choiva? De Galiza.
Galiza,Galiza,Galiza.....
Máis estereotipada e máis perxudicada imposible. Aos galegos tomannos por burros ou tontos que non saben nin ler nin escribir correctamente, pensan que só dedicamonos a comer caldo e pulpo, pensan que somos simples, que non somos traballadores, que non sufrimo-la crise, que non hai preocupacións, que aqui simplemente comemos e durmimos e xa nos ven o diñeiro só.
Farto!!!! Estou farto de que sexamos a esquina abandonada de España!!!
Supoño que con isto, xa soltei un pouco de rabia....

Cada día a mellor

IN-CRE-I-BLE.

Absolutamente increible, e non o digo por que sexa algo xenial, se non tal e como se le, non cho podes  (sobre todo nestos tempos).
O outro día estaban a dar as notizas e nelas, coma sempre, a xente protestaba polo goberno actual, pero o que me chamou atención foi unha muller que dixera algo sobre os caciques actuais.
Foi oílo e non crelo, como pode ser que os caciques, aqueles homes do pasado xa un pouco lonxano, aqueles que dicíanlle a xente dos pobos a que patido tiñan que votar, e os habitantes como asnos, obedecíanlles.

Estes caciques actuais actuan dunha forma un pouco diferente, estas persoas con abundante diñeiro collen a algún pobre home (aínda enriba machismo) que non teña traballo, e o coloca nun alto cargo, claramente isto fanno con aquelas persoas de familias coñecidas no suposto pobo, aínda que a persoa elixida non teña nin idea das funcións do seu novo traballo.

Logo manipulan a estes elexidos para os cargos para que influenzen as outras familias do pobo, e como estas persoas non queren quedar sen traballo outra vez, pois fánlle caso; desta maneira o cacique cumple o seu obxectivo. Sinxelamente penoso. Non si?

Aínda así, non todo queda nos pobos e no campo; tamén gustaríame destacar o favoritismo, sobre todo nos deportes ( e en moitas máis cousas) xa que iso vivinno eu no meu propio club de natación.
Eu nado no Club Natación de Ferrol e o meu pai é vicepresidente dende hai pouco, a sorpresa era que a maioría do presuposto para Deportes ía para unha actividade moi coñecida, seguro que a sabedes aínda que non vola diga, estou falando do fútbol, ese deporte todopoderoso para os españois. Pois estes clubs de futbol cobraban máis da metade do presuposto, o cal deixaba ao resto de deportes cunhas migaxas de diñeiro, grazas a iso o club non pode permitirse levar a todos os nadadores xa que: as comidad, o hotel, a inscrición,.... Serían grandes costes para o club, tamén cabe destacar o pensamento de que son "malos nadadores" a aqueles aos que non se lles pode levar.

E isto sen mencionar que, os nosos queridos amigos os políticos collen parte do diñeiro de presupostos e danllo a un amigo, a un familiar ou, como e normal neste país robalo para quedarcho ti.

¿Como facerlle un traballo a Manolo?

Serxio e máis eu fixemos un vídeo, no cal expoñemos nosas ideas, para facer un vídeo da rebeldía galega para a clase de Historia de Galicia. Nós debatemos entre facer un vídeo sobre os irmandiños ou sobre os sucesos no Monte Medulio.

Podedes velo pinchando aqui

¿Reconversión industrial?

Este tema foi presentado varias veces a debatir debido á gran polémica que representa.
O inicio disto empeza a mediados dos anos 70, coa morte de Franco e o inicio da suposta democracia que nos governa, cando a OCDE propone un planteamento xeral para a aplicación  dunha reconversión industrial na economia dos países industrializados, esto foi, para garantizar a competitividade das empresas do sector, e gracias a iso conseguironse numerosos despidos en numerosos lugares de España: a ría de Bilbao (AHV), Ferrol (astilleros públicos, tanto militares como civís), a bahia de Cádiz (astilleros).

Agora, centrándonos en Ferrol, contemplamos o panorama desta reconversión.
Os sucesos comezaron coa crisis do petróleo, ocasionando que se deixaran de construir petroleiros nos astilleros.

A comezos dos 70 se empezan a producir os primeiros problemas en Ferrol, entre eles o máis destacado é a conflictividade entre os traballadores e a dirección durante a firma do V Convenio Colectivo, este convenio non foi aceptado polos traballadores, e a dirección decide expedientar a dous traballadores, sen salario e prohibión de entrada na factoría. O 10 de Marzo de 1972 prodúcese unha folga como mostra de solidariedade con estes dous traballadores, cando esta manifestación se dirixía polo astilleiro de Fene a policía franquista disparou contra a multitude ocasionando dous mortos(Amador Rey e Daniel Niebla) e moitos feridos.

Manifestación do 10 de Marzo de 1972

 Dende entón este dia e recordado como "o Día da clase obreira galega", tamén tivo como repercusión que Ferrol foi considerada como unha das cinco zonas máis conflitivas de España.


Cando morre Franco, o goberno español comenza as negociacións cos sindicatos, en 1978  firmase o primer acordo o cal deixa os astilleros ferrolanos en peor situacion que calquera outro.Sen embargo o máis influínte foi acordo de 1984 o cal afectou a miles de traballadores; na ría de Ferrol durante o periodo 1979-1989, entre ASTANO e Bazán perderonse 7670 empregos directos asi consecutivamente ata o antepenúltimo plan, firmado en 1994 e, como non, reducindo pouco a pouco a plantilla.

Desta maneira, Ferrol tiña 91.764 habitantes en 1981, e progresivamente ese número foise reducindo ata os 77.155 de 2005, en 24 años a población de Ferrol diminuiu nun 16%, sen embargo, Galicia creceu un 0,3%, a provincia coruñesa creceu nun 4% e vigo agrandou nun 13,5%, (todas no mesmo período).
Por que entón so Ferrol diminuiu? Porque os poderosos quixeron, a eles dálles o mesmo que miles de persoas sofran e queden como pouco mais que lixo na rúa se eles consiguen o seu diñeiro,manteñen a sua ansiada posición e disfrutan a exclusividade das cousas que nos quitan.

Se esta cidade se recuperara e o empleo volvese aos lugares de onde eles o eliminaron permitiremos que nolo volvan a quitar? 

Antonia Sanchez "A matriarca de Alles"

Miña avoa, Antonia Sánchez Villar González Mier, naceu o 7 de Xaneiro de 1933, era melliza e naceu con outro neno, pero este morreu poucas horas despois de nacer. De pequena sempre ía a escola pola mañá e pola tarde traballaba no campo.
Casouse con Manuel Jesús Mier López o 8 de Agosto de 1959, ela tiña 26 anos e él tiña 29 anos.

Miña avoa e meu avó na súa voda

Despois de casarse mudáronse a Santander onde o meu avó traballaba de taxista e máis adiante traballou como camioneiro nunha empresa chamada Monogra.

Miña avoa co meu pai en brazos

Meu avó co meu pai (á dereita) xunto
cos compañeiros de traballo

Sen embargo aos seis anos de estar casados, él morre nun accidente e a miña avoa volve a Alles co meu pai e o meu tio Luís.

Despois da guerra "os maquis" viñan a robar víveres e unha vez ela quedou atrapada nun comercio cercano ao pobo onde eles viñeran a robar; ata que "os maquis" se foron, tiveron a todas as persoas pegadas ao chan.
Tamén recorda  dun día cando baixaba coa súa nai para o centro do pobo e viron como un rapaz topábase con dous homes da Garda Civil, estes déronlle o alto e o rapaz crindo que era una broma pasou deles, un dos homes disparou ao rapaz xusto diante de Villa Mier e non deixaron que ninguén se acercara ata que o rapaz se desangrou.

Esta casa é Villa Mier ,diante dela foi asasinado o rapaz

Aos 44 anos mentres lava a ropa cáese no lavadoiro, e teñen que operala por un desprendemento de retina, isto dificultoulle facer certos traballos. Como a bisavoa morrera, era ela quen coidaba a todos.
Xa cando todos os seus irmáns marcharon quedou ela co seu pai e os seus fillos. O meu pai e o meu tio colleron de traballo a rama militar e fóronse do pobo, o bisavo morreu pouco despois e a miña avoa quedou soa.

Agora imos visitala cando podemos, no verán.

Miña avoa na actualidade

Manuel Jesús "o cazador de Peñamellera"

O meu bisavó Manuel Jesús Sánchez González naceu o 13 de Setembro de 1903. Era cazador, dende xoven aficionouse a isto e ademais era un complemento para a economía doméstica.

Esta é a súa licencia de cazador

Este é o meu bisavó Manuel Jesús

Casouse aos 19 anos con Ángela Villar Mier (18 anos) e tiveron 12 fillos, pero un deles morreu ao nacer.

O meu bisavó Manuel Jesús e a miña bisavoa Ángela Villar

Él xa era da Falanxe incluso antes da guerra, perseguíronno por estar afiliado a esas ideas. Colléronno preso os republicanos e o levaron aos campos de concentración de Oviedo. Ali os torturaban, e obligábanlles a facer traballos forzados e tamén os mataban; meu bisavó fíxose pasar por enfermo e conseguiu escapar, camiñou todo o camiño de volta e escondeuse nunhas covas cercanas, onde a familia traíalle a escondidas un pouco de comida, sobrevivíu deste modo ata que os nacionais chegaron á zona. Durante o tempo que estivo escondido a miña bisavoa tivo que coidar aos seus primeiros seis fillos sóa.

Trala chegada dos nacionais a Asturias polo Occidente desenterraron as fosas comúns e alí moitos familiares foron a recoñecer os corpos,os cales estaban maniatados e tiñan as bocas cosidas con alambre.

Trala Guerra Civil o seguiron pasando mal debido á escasez de alimentos. Xa rematada a guerra todavía quedaban algúns focos de resistencia "os maquis" aos cales os da zona chamaban "los emboscaos", estes eran o que quedaba das forzas republicanas, actuaban coma guerrillas, baixaban de vez en cando aos pobos para coller o pouco que tiña a xente nas casas. Seguiron con esa dinámica durante varios anos e incluso mataron a algunha persoa do pobo.

Xa vellos celebran as bodas de ouro.

Finalmente ela morre aos sesenta e nove anos e él morre aos 79.

Plácido Mouriño "o fortachón"

Meu avó materno, Plácido Manuel Mouriño y Méndez, naceu en La Graña en 1932. Era o maior de catro irmáns varóns.

Meu avó Plácido

Seguíu a carreira militar do seu pai, meu bisavó (contramaestre militar), e foi escribiente.

Meu bisavó, Manuel Mouriño

Estivo embarcado no cruceiro Canarias (barco da Armada Española). Estando de dotación neste barco, xunto co resto da dotación, asistiron como representantes de España á boda relixiosa do Rei e a Raiña en Grecia. Alí, tiveron unha recepción para os españois que foron e os que vivían alí, con un banquete.

Cruceiro Canarias iluminado con bombillas.

No centro meu avó, durante a súa estancia en Grecia.

Meu avó, o más alto, forte e moreno da fotografía.

Cásase aos 28 años con María Flor Rodríguez Molina, nacida en Madrid (1941), cando ela ten 21 anos de idade.

Miña avoa Flor

Estivo en Guinea Ecuatorial varias campañas. Miña nai, que é a primoxénita (1961), recorda que cando él volvía de Guinea, non o recoñecía porque volvía tan moreno que non cría que fose él (ela tiña 3-4 anos).

Meu avó nun dos viaxes a Guinea

Tamén recorda que cada vez que volvía dunha navegación, miña avóa quedábase embarazada (así ata 11 veces máis). Casi todos os nacementos eran en Outubro.

Miña nai (esquerda) e un dos seus irmáns
co seu pai a primeira vez que ía ao cine.

Miña nai (dereita) cos meus avós e dous
dos seus irmáns na praia de Cobas.

Cabe mencionar que o seu avó era o home máis alto da Armada Española no seu tempo.

No golpe de Estado de Tejero (1981) vivían nun barrio militar en Canido, e o único militar que non estaba embarcado era él. Todos tiveron medo debido á posibilidade dunha nova Guerra Civil e todas as mulleres do edificio foron a refuxiarse á casa dos meus avós por ser a única na que había un home.

Co paso do tempo, como a familia era numerosa e cada vez aumentaba máis, conseguíu outro emprego nun bufete de avogados.

Tíña unha saúde de ferro, pero aos 52 anos (1985), faleceu dun cáncer.

Certificado de nacemento do meu avó Plácido

Tamén encontrei un blog o cal ten informacion sobre un enfrontamento entre o San Miguel de Cervantes e o Canarias.